Άττις

Η εταιρεία θεάτρου ΑΤΤΙΣ ιδρύθηκε το 1985 από τον σκηνοθέτη Θεόδωρο Τερζόπουλο. Στα 23 χρόνια δημιουργικής πορείας της έχει παρουσιάσει πολυάριθμες παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το σύστημα εργασίας και οι παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας του θεάτρου ΑΤΤΙΣ διδάσκονται σε έδρες κλασικών σπουδών σε 30 πανεπιστήμια, ενώ η ομάδα ΑΤΤΙΣ πραγματοποιεί εργαστήρια σ’ όλον τον κόσμο διδάσκοντας το σύστημα εργασίας της. Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παράλληλα έχουν εκδοθεί και μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες βιβλία για το θέατρο ΑΤΤΙΣ.

Εταιρεία Θεάτρου Άττις
Επικοινωνία: Μαρία Βογιατζή
Λεωνίδου 7, 10437 Αθήνα, Τ. +302105226260, Ε. [email protected]

Περίληψη του έργου

Η Mademoiselle Julie είναι σημαδεμένη. Το παιχνίδι είναι χαμένο από την αρχή, η κάθοδός της προδιαγεγραμμένη. Η ύπαρξή της φέρει το σημάδι ενός αρχαίου τραύματος που την καταδιώκει και την καταδικάζει. Η Julie γεννήθηκε από μίσος, η μάνα της μίσησε τη γέννα της. Αυτό είναι το τραύμα που κληρονόμησε η Julie και που την καθοδηγεί στην κάθοδο από την αρχή του έργου.
Η Mademoiselle Julie επιστρατεύει όλες τις δυνάμεις της Ζωής, για να υποσκελίσει το Θάνατο, αλλά o ερωτισμός της υποκύπτει στην ηγεμονία της ορμής το Θανάτου. Ο Έρως εδώ είναι εμποτισμένος με Θάνατο, αυτοακυρώνεται. Στον πυρήνα της ύπαρξής της υπάρχει μια αντιφατική προσταγή (που υποχρεωτικά οδηγεί στην τρέλα): «Να μισείς τους άνδρες. Να είσαι σαν κι αυτούς». Αδιέξοδο. Η Julie είναι διχοτομημένη και εδώ έγκειται η τραγική «αμαρτία» της, που θα την οδηγήσει στην καταστροφή. Διχασμένη: μισή γυναίκα, μισός άντρας. Από τη μια μεριά «Να μισείς τους άντρες, να μισείς το σώμα σου, το γυναικείο φύλο σου. Να φέρεσαι σαν άντρας και να δείξεις ότι είσαι ισάξιά με τους άντρες». Δυνάμεις Μίσους. Από την άλλη μεριά το σώμα, οι ορμές του, η σεξουαλικότητα. Δυνάμεις της Ζωής. Δυο αντίρροπες δυνάμεις φορτισμένες στο ανώτατο όριο, ασυμβίβαστες και ανυποχώρητες, που την ωθούν σε αντίθετες κατευθύνσεις.

Κριτικές

«…ένας πυκνός Στρίντμπεργκ (…), βαθιά τραγικός, κατά βάθος ρομαντικός και σε βάθος μοντέρνος.»
Γρηγόρης Ιωαννίδης, Ελευθεροτυπία

«Ένα πολυεπίπεδο σχόλιο για τη ζωή, το θάνατο και τα λοιπά δίπολα της ανθρώπινης ύπαρξης…»
Ματίνα Καλτάκη, Lifo

«Ο καταξιωμένος σκηνοθέτης μεταβολίζει τη φόρμα του αστικού δράματος σε κάτι που θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως υπαρξιακή τραγωδία…»
Ιλειάνα Δημάδη, Αθηνόραμα