Η νέα Σκηνή

Στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, η πορεία από την πρώτη «Σκηνή» του 1982, με την Σπασμένη στάμνα του Χάινριχ φον Κλάιστ, ως τη «νέα ΣΚΗΝΗ» του 1987 με τον Θείο Βάνια του Άντον Τσέχωφ αντιστοιχεί σε μία δεκάχρονη περιπέτεια δημιουργών σκηνής,έλεγε η Ελένη Βαροπούλου το 1992. Θα μπορούσαμε σήμερα με την ίδια λογική, αλά και ως την τελευταία παραγωγή της Ήμερης (2007), περνώντας από το θέατρο της Επιδαύρου με την Αντιγόνη του Σοφοκλή, αντιστοιχεί πλέον σε μία εικοσιπεντάχρονη σκηνική περιπέτεια που φέρει την υπογραφή του Λευτέρη Βογιατζή, ηθοποιού και σκηνοθέτη, χάρη κυρίως στη φύση και το ρόλο των θεατρικών διαβημάτων με τα οποία συνδέονται κάθε φορά οι παραστάσεις: Κλάιστ, Γκολντόνι, Γκριμπογιέντοφ, Τσέχωφ και Πίντερ, αλλά και Τόμας Μπέρνχαρντ και Σάρα Κέην για πρώτη φορά στην Ελλάδα, κρητικό θέατρο, αρχαία τραγωδία και σύγχρονο νεοελληνικό έργο αποτελούν βήματα για μία ανεξάντλητη θεατρική περιπλάνηση, καθώς κάθε φορά κι απ΄την αρχή «όλοι οι συντελεστές υποτάσσονται στο σκεπτικό της πρωτόφαντης, οριακής αλλά και οριστικής συνάντησης με το κείμενο, με τον άλλον, με τον εαυτό τους».

Εταιρεία Θεάτρου Η νέα Σκηνή
Επικοινωνία: Ειρήνη Λεβίδη
Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνιάς, 11361 Κυψέλη
Τ. +302107211131, E. [email protected]

Περίληψη του έργου

«Φανταστείτε ένα σύζυγο - και σ’ ένα τραπέζι απάνω να κείτεται η γυναίκα του που αυτοκτόνησε - παν κάτι ώρες, πηδώντας από το παράθυρο» μας λέει ο Ντοσυογιέφσκι στην εισαγωγή του, και συνεχίζει: «Είναι ανάστατος, δεν μπορεί να μαζέψει το μυαλό του. Πηγαινοέρχεται από τη μια κάμαρα στην άλλη, πασχίζοντας να συλλάβει το τ έγινε, “να μαζέψει τις σκέψεις του σ’ ένα σημείο”. Χώρια όλα τ’ άλλα, έχουμε να κάνουμε και μ’ έναν αρρωστημένα υποχόνδριο, από εκείνους που μιλάνε μόνοι τους με τον εαυτό τους». Και νάτον που μονολογεί, ξετυλίγει την όλη υπόθεση, την ξεδιαλύνει ο ίδιος στον εαυτό του. Φυσικά, η πορεία της αφήγησης, πιάνει κάμποσες ώρες με κενά και ξεστρατίσματα και η μορφή της είναι ακανόνιστη: πότε μιλάει ο ίδιος στον εαυτό του, πότε απευθύνεται σε κάποιον αόρατο ακροατή σα σε δικαστή…»

Στην παράσταση της νέας ΣΚΗΝΗΣ, ο σύζυγος/ηθοποιός απευθύνεται ταυτόχρονα στο πραγματικό κοινό καθώς και στο φανταστικό, στον εαυτό του και τον άλλον του εαυτό, στο διπλή υπόσταση των ντοστογιεφσκικών ηρώων και τη διπλή υπόσταση του ηθοποιού…

Κριτικές

«… Ένας Βογιατζής ο οποίος μοιάζει να κάνει αυτή τη φορά τον πολύ προσωπικό του υπερβατικό διαλογισμό…»
Σπύρος Παγιατάκης, Η Καθημερινή

«… Ενας άνδρας ολομόναχος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο να μιλάει με τον εαυτό του και αυτός να του απαντά ειρωνικά. Αυτό το αρχετυπικό, μπεκετικό σύμπαν οικοδομεί ο Βογιατζής ακροπατώντας απέναντι σε ένα κείμενο τόσο συγκλονιστικό που δεν σηκώνει φλυαρίες συναισθηματικές ή σκηνικές…»
Στέλλα Λοΐζου, Το Βήμα, 27/11/2007